Yıkıntı

Düşlerim kanıyor kandil deminde
Çakallar boğarken kurtaramadım
Bir ölüm sancısı doğuyor gibi
Üstüne tek sümbül konduramadım

Dilime eriyor yetim sözleri
Yaremi sardırdım, unutamadım
Susturup kandırdım kimsesizleri
Bebemi emzirdim, susturamadım

Dokundum hülyaya elim yanıyor
Daldırdım sulara, söndüremedim
Harım dindirecek sular ağlıyor
Bir yudum gönlüme içiremedim

Meleklik yaraşır sandım insana
Değildir dediler, inanamadım
Yakardım derinden secde yerinde
Iblisi nefsimden kovduramadım

Düşümden Muzdaribim

Şimdi uzaklarda bensiz
Mahzun duruyor heceler
Artık sabahlar da sessiz
Derin vuruyor geceler

Taşınsa da ruhlar göğe
Gönlün sadası duyulmaz
Kalsa son söz bilinmeye
Arif tarife yanaşmaz

Ört üstünü mahremimin
Ört en şayi gülüm bilmez
Örtüsünü mahreminin
Örten ele elim değmez

Erişilmez bir adada
Uçamayan dermansız kuş
Düşümde hep beni yıkar
Düşüm de hep beni yıkar